Marie Henri Mackenzie werd geboren in Rotterdam op 3 augustus 1878, als zoon van een koffie- en theehandelaar. Hoewel hij aanvankelijk was voorbestemd voor een loopbaan op kantoor, koos hij uiteindelijk voor het kunstenaarschap. In 1898 trad hij, mede op aandringen van zijn vader, toe tot de Academie van Beeldende Kunsten in Rotterdam, waar hij onder meer les kreeg van de schilder Pieter Adriaan Schipperus. Mackenzie schilderde een breed scala aan onderwerpen, waaronder landschappen, figuurstukken, portretten, havengezichten en impressies van het stadsleven in verschillende Europese steden, met name Parijs. Vooral zijn impressionistische stadsgezichten van Amsterdam bezorgden hem bekendheid. In 1925 werd zijn werk opgenomen in een tentoonstelling in het Stedelijk Museum Amsterdam, waar het werd gepresenteerd naast dat van onder anderen Pablo Picasso. Zijn oeuvre vertoont duidelijke verwantschap met dat van George Hendrik Breitner, een sleutelfiguur binnen het Amsterdamse impressionisme. De twee kunstenaars onderhielden een vriendschappelijke relatie, waarbij Breitner vermoedelijk een belangrijke rol speelde als mentor en artistiek adviseur. Aanvankelijk combineerde Mackenzie zijn artistieke praktijk met een kantoorbaan, maar in 1931 besloot hij zich volledig aan de schilderkunst te wijden. In de daaropvolgende jaren ontwikkelde hij een steeds zelfstandiger handschrift, waarbij de invloed van Breitner geleidelijk naar de achtergrond verdween. In 1939 werd zijn werk opgenomen in de prestigieuze tentoonstelling Onze kunst van heden in het Rijksmuseum te Amsterdam, een belangrijk overzicht van de eigentijdse Nederlandse kunst. Tegenwoordig is het werk van Mackenzie vertegenwoordigd in diverse museale collecties, waaronder die van Museum Hilversum en Museum Flehite in Amersfoort. In 2009 wijdde Museum Flehite een overzichtstentoonstelling aan zijn oeuvre onder de titel Marie Henri Mackenzie (1878–1961): Van Grachtenpand tot Muurhuis.